در آن حال جلوس و اطمينان است ، به اين نحو كه بعد از فراغ از آن ميل به سجود نمايد . و در تكبير اول اگر حديث حاكى فعل جناب علي بن الحسين عليهما السّلام نمىبود كه آن بزرگوار اتيان به آن تكبير در حال هوى و ميل به سجود مىفرمودند در آنجا نيز اشكال بود در حكم به جواز آن در غير حالت قيام و اطمينان . مجملا از آنچه مذكور شد مشخص شد كه از آداب و مستحبات هر سجده‌اى از سجودات نماز دو تكبير است ، اول در حال ارادهء سجود خواه قائما بوده باشد يا در حال ميل به سجود ، لكن اول أفضل است . دوم بعد از رفع رأس از سجود و تمكن و استقرار بر جلوس ، پس در هر دو سجده چهار تكبير مستحب خواهد بود ، و در هر يك از تكبيرات مذكوره رفع يدين مستحب است ، و أولى در رفع يدين همان كيفيتى است كه در تكبيرة الاحرام و غيرهما مذكور شد . و مرحوم شيخ صدوق فرموده در تكبير ثانى و رابع اول دستها را به سوى خود بكشد بعد از تمكن از جلوس در حال تكبير گفتن رفع يدين به تكبير نمايد ، ظاهر مراد اين است كه دو دست را در حالت رفع رأس از سجده به سوى خود بكشد و بر رانها بگذارد و بعد از آن رفع نمايد به تكبير . و اما تحديد رفع يدين و مقدار آن ظاهر آن است به هر قدر كه بوده باشد مؤدى سنت بوده باشد ، لكن اولى اين است رعايت محاذات نرمى گوش نمايد . دوم : از جملهء مستحبات و آداب در اين مقام اين است كه در حينى كه به سجود مىرود اول دو دست را به زمين بگذارد و بعد زانوها را ، مثل هيئت خوابيدن شتر . و مستحب اين است دو دست را با هم بگذارد به زمين ، أحدهما مقدم در وضع و ديگرى مؤخر نباشد . سوم : آن است كه دو كف را محاذى منكبين بگذارد متصل به گوش و صورت بگذارد ، كل انگشتان دست را با هم نچسباند و كفها را بسط نموده